[ زكات چهارپايان ] گونه نخست : مواشى يا چهارپايان كه شامل شتر ، گاو و گوسفند است و از اين روى نام ماشيه را بر اين گروه نهاده‌اند كه در حال راه رفتن چرا مىكند . فصل [ : زكات شتر ] شتر داراى چندين نصاب است : نصاب نخست شتر پنج نفر است و به ازاى آن تا حصول نه نفر ، يك « جذعه » از جنس ميشينه يا يك « ثنيه » از جنس بزينه به عنوان زكات پرداخت مىشود . « جذعه » بره‌اى است كه شش ماه داشته باشد و « ثنيه » بزغاله‌اى است كه يك سال تمام داشته باشد . هنگامى كه شمار شتران به ده نفر برسد از اين شمار تا چهارده نفر ، زكات آن دو گوسفند است . پانزده تا نوزده نفر شتر ، سه گوسفند زكات دارد . از بيست تا بيست و چهار نفر شتر مقدار زكات آن چهار گوسفند است . چون شمار شتران به بيست و پنج نفر برسد زكات آن به جاى گوسفند به شتر بدل مىشود و از اين تعداد تا سى و پنج نفر ، مقدار زكات آن يك شتر « بنت مخاض » يعنى شترى است كه يك سال كامل داشته باشد و اگر هم بنت مخاض در اختيار نباشد به جاى آن مىتوان يك « ابن لبون » مذكر به عنوان زكات پرداخت . چون شمار شتران به سى و شش نفر برسد از اين تعداد تا چهل و پنج ، زكات آن يك « بنت لبون » يعنى شترى است ماده كه دو سال كامل داشته باشد . هنگامى كه شمار شتران به چهل و شش نفر برسد از اين تعداد تا شصت نفر ، زكات آن يك « حقه » يعنى شترى است كه سه سال داشته باشد و بتوان بر آن سوار شد يا بتواند جفتگيرى كند . چون شمار شتران به شصت و يك نفر برسد از اين تعداد تا هفتاد و پنج نفر ، زكات آن يك « جذعه » است ، يعنى شترى كه چهار سال داشته باشد . چون شمار شتران به هفتاد و شش نفر برسد تا نود نفر ، زكات آن دو « بنت لبون » است . هنگامى كه شمار شتران به نود و يك نفر برسد تا صد و بيست نفر ، مقدار زكات آن دو « حقه » است . اين نصاب‌ها آن‌هايى هستند كه دربارهءشان نصى آمده و اجماع نيز بر آن‌ها وجود دارد .